so do you think we are terrorist?

Dag lieve iedereen!

Mijn eerste en laatste bericht vanuit Iran en tevens vanuit het Midden-Oosten.

Iran....het land van de terroristen, de religieuze fanatiekelingen, het land van de sharia, het land waarvan veel mensen niet snapten dat we er naar toe gingen, of anders in ieder geval heel benieuwd waren hoe we het er zouden krijgen....

Wij hadden zulke positieve verhalen gehoord over Iran, dat we met hoge verwachtigen binnenkwamen. Hoge verwachtingen zijn zelden goed, zeker tijdens reizen niet. Het is te radicaal om te zeggen dat Iran een teleurstelling is geweest, maar het voldeed niet volledig aan onze verwachtingen. Dit is ook wel te begrijpen door alle pech die we hebben gehad, de tijd die ons dat gekost heeft en door onze lichtelijke Midden-Oosten-moeheid. Ondanks dat alle landen anders zijn, zijn er ook veel overeenkomsten. Same, same but different...We zijn verzadigd. Al zoveel mooie moskeeen gezien, dat het niet meer binnenkomt. En zelfs de vriendelijkheid van de mensen waarderen wij niet meer, zoals we het zouden moeten doen. Vermoeid kunnen we zuchten als weer iemand ons aanspreekt, om zijn nummer te geven, voor het geval dat we een probleem hebben (we denken er over een Iraans telefoonboek uit te geven).

Een uitdaging waar ik voor m'n reis niet over had nagedacht ; hoe zorg je ervoor niet verwend, overweldigd, verzadigd en vooral dood op te raken.

Maar goed, onze pech..

Een taxichauffeur die zijn handen niet op het stuur hield maar liever liet afzakken naar een lager gelegen plek. Een jongen die mij bij zich riep en z'n broek liet zakken om fanatiek te werk te gaat, dat terwijl ik onschuldig met m'n blauwe, glitter zonnenpet (mode hier) de tombe van Cyrius aan het bekijken was. Velen billenknijpers en mannen die ons achtervolgen, waardoor we niet meer rustig 's avonds over straat lopen. Alles bij elkaar zorgt dit ervoor dat we ons soms erg onprettig voelen. Dit hadden wij absoluut niet verwacht, omdat we geen enkele keer zijn aangeraakt in de vorige landen en ook hadden gehoord dan dit nooit in Iran zou gebeuren.

Mijn camera is gestolen in Shiraz. Vervolgens werd in Yadz Alison's tas gestolen, met oa haar camera en paspoort erin! Heel vervelend want hierdoor moesten we velen uren op het politiebureau doorbrengen om daarna meteen door te reizen naar Tehran, naar de ambassade (terwijl we 22u in de bus hadden gezeten om het zuiden van Iran, Shiraz, te bereiken).

Gelukkig ook genoeg vriendelijke mensen (het zal ook niet) ontmoet die deze negatieve ervaringen genoeg hebben kunnen compenseren. In Yadz waren er meerdere mensen die met ons naar het politiebureau gingen om te helpen met vertalen, de tourist service heeft ons verblijf in Yadz (inclusief eten) betaald, bij de ambassade gaf een man onmiddelijk de Iraanse simkaart van zijn zoon aan ons, we hebben gratis liften gekregen en vooral heel veel excuses van de Iraniers, die het zo erg vonden dat dit ons moest overkomen. Wat een pech!!

Het was wel even moeilijk om de narigheid van ons af te schudden, maar we hebben een wegwerp camera gekocht en toch geprobeerd onze in eens kostbare tijd goed te benutten. We zijn vooral in steden verbleven, die prachtig zijn, maar hebben ook nog wat in het noorden van Iran doorgebracht waar hele mooie bergen zijn die Alison glijdend, via haar kont bewonderd heeft.

Ondanks onze negatieve ervaringen, zijn de meeste mensen ontzettend lief en oogt Iran als een heel warm land. Af en toe moet ik mij zelf er aan herinneren dat ik in Iran ben, het land van het nieuws. Vooral 's avonds is het gezellig (behalve dan op de verkeerde plekken), als alle mensen naar buiten komen en lekker gaan picknicken op het gras of zelfs hele tenten opzetten om in het park (of op een strook groen op de autoweg) te kamperen, opa & oma er ook gezellig bij.

Het is pas als je met de mensen praat dat je er aan herinnerd wordt dat er veel in dit land ook mis is. Veel mensen uiten zich ontevreden naar ons. De redenen van ongelukkig zijn verschillen. Veel economische redenen, zoals dat het moeilijk is om een baan te vinden, of omdat er totaal geen sociaal vangnet is. Een jongen werd helemaal verdrietig toen hij hoorde hoe het voor zieken, studenten en ouderen in Nederland geregeld is. Volgens hem zei de regering van Iran Islamtisch te zijn, maar voerden onze regering de waarden van het Islamitsche geloof uit.

Andere mensen willen van de hoofddoek af, willen kunnen drinken of vriendjes, vriendinnetjes hebben.  Ons beeld is natuurlijk wel vertekend omdat de echt religieuze mensen niet snel met ons zullen praten. Vaak reageren mensen heel verbaast als wij zeggen dat we een fijne tijd hebben. Ze fluisteren dat we echt wel de waarheid mogen vertellen. Constant wordt ons gevraagd wat we van Iran denken; Do you think we are terrorist?

Overigens valt het ons mee hoe streng religieus Iran oogt. Door het reizen in Jordanie en Syrie zijn we gewend geraakt aan de Islamitische wereld. In die landen hebben we meer Burka's gezien dan hier, de meisjes dragen de hoofddoek ver naar achter en zien er verder prachtig uit en gaan gewoon naast de taxichauffeur zitten (als het moet). Mannen schudden ons de handen, spreken ons aan  en een jongen in het park die ons een voetmassage wilde geven vertelde ons dat eigenlijk alles hier kan wat in het westen ook kan, alleen dan stiekem, dus ook sex (zei hij zeer direct).

Om mijzelf ( en wellicht jullie ook) moeite te besparen, ga ik niet verder met een, maar geef ik een opsommig van bizarheden, ervaringen, mensen etc.

- Toen ik cd's naar huis wilde sturen, kwam ik erachter dat zangeressen verboden zijn in Iran.

- Ook speelkaarten schijnen hier als verderfelijk beschouwd te worden. Na elke mogelijke winkel in te zijn geweest lachtte in de laatste winkel de winkelier ons in het gezicht uit; not in Iran! We hebben wel van een mede-reiziger gehoord dat hij op straat gefluister hoorde van een obscuur uitziend mannentje; playingcards? do you want playingcards? Alison en ik houden dus hoop.

- Een jongen uit Qom (tweede religieuste stad van Iran) vertelde mij dat hij voor dat hij trouwde wel 10 vriendinnen had gehad. Het was een zeer pricipiele jongen dus ik was zeer geshockeerd. Tot hij mij uitlegde...een vriendin was om mee te bellen, de ander om mee te wandelen, de ander om mee te praten etc. Intiem contact was er uiteraard niet geweest.

- Deze zelfde jongen was getrouwd met zijn nicht omdat hij die van jongs af aan kende en dus zeker wist dat zij een goede vrouw zou zijn. Hij was ongerust over de invloed van het westen en zag vooral Amerika als het kwaad. Naar zijn idee hadden wij sex met iedereen (ik moest hem letterlijk uitleggen dat wij niet op straat rondlopen en willekeurig mensen aanspreken voor sex) en was vreemdgaan sociaal geaccepteerd. Zijn informatiebron; hollywood films en de Iraanse krant.

- Het is niet verwonderlijk dat mensen zo een vertekend beeld hebben, aangezien er weinig informatie Iran binnenkomt. Wij hebben een Iraanse Engelse krant gekocht, wat ons veel plezier heeft opgeleverd. Er is geen negatief woord te lezen over Iran of de regering, Amerika zit achter elkaar probleem of ongeluk wat hier gebeurd en de Iraanse regering maakt zich ernstig zorgen over de schending van mensenrechten in Canada

- Heel veel Iraniers hebben stiekeme vriendjes en vriendinnetjes. We kregen zelfs te horen dat Westerse meisjes gewild zijn omdat die tenminste trouw zijn, in tegenstelling tot de Iraanse vrouwen (en in tegenstelling tot wat de man uit Qom dacht).

- Iran is het land van de nosejobs. Het is een teken van welvaart dus meisjes zijn trots op de pleister. Het valt ons eigenlijke wel mee (of tegen) hoe het straatbeeld wordt gedomineerd door pleisters. Grotere verassing voor ons is dat ook jongens aan neus verfraaiing doen. Er zit nu een jongen naast mij, met een pleister op zijn mooie, nieuwe neus.

- We hebben een Afghaanse jongen ontmoet die ons wat meer vertelde over de slechte behandeling van Afghaanse vluchtelingen. Hij kan niet studeren, woont hier nu al 15 jaar maar moet elk half jaar zijn vluchtelingenstatus verlengen en als hij Esfahan (de stad waar hij woont) wilt verlaten dan moet hij toestemming vragen en veel geld betalen. Hij dacht dat hij beter af zou zijn in Iran omdat ze hier ook Moslim zijn, maar zou hij het opnieuw kunnen doen, dan zou hij zeker naar Europa vertrekken, want daar had hij positievere verhalen over gehoord.

- De mensen zijn hier zo vriendelijk, maar ook wel heel erg gericht op verschillen. De een zegt dat de Shi'iten gek zijn met hun gehuil om Hussein, de ander zegt dat de Soennieten het verkeerd begrepen hebben en Arabieren zijn sowieso minderwaardig. Er wordt een grote nadruk gelegd op ras. Dachten we dat we het mijnenveld van de Turken-Koerden in Oost-Turkije ontvlucht waren, kwamen we in Tabriz aan waar de inwoners Azari zijn en dat is absoluut een ander ras dan Perzisch (het duurde even voordat we er achter kwamen dat ze ons ook Azarisch aan het leren waren in plaats van Farsi, de taal die in de rest van Iran gesproken wordt).

In de bus vroeg tot onze verbazing (en ook wel lichte schrik) een man of wij tot het Arische ras behoorden. Tot zijn verbazing (en misschien ook wel tot zijn schrik) moesten wij hem uitleggen dat we eigenlijk niet echt wisten tot welk ras we behoren.

- Ondanks dat Iran een gesloten land is, zijn alle straatnamen in het Engels vermeld, spreken mensen beter Engels dan in de andere landen waar we geweest zijn en kan je heel veel hamburgertenten vinden (grote concurrentie van de kebab) die proberen (en soms ook slagen) om een kopie van McDonalds te zijn, inclusief foto's van rode bekers coca-cola met ijs, die ik nog nergens in Iran echt gezien heb (coca-cola en pepsi hebben ze overigens wel).

-Vrouwen zitten hier achterin de bus en hebben eigen metrowagons. Eigenlijk is dit vooral heel fijn; er is vaak meer ruimte en je hoeft nooit bang te zijn dan een man je in de kont zal knijpen.

- Alison en ik zijn naar de kapper gegaan. Dat is hier een hele ervaring omdat de kappers achter gesloten gordijnen zitten (de mannen mogen natuurlijk niet naar binnen kijken en dan de haren van de vrouw zien). Wij hadden dit al in Jordanie en Syrie gezien, maar in Tehran konden we nergens de kapper vinden. Na rondvragen kregen we een adres van een flatgebouw waar een kapper binnen zou zitten. De salon was inderdaad in de fat zelf en zag er verder heel verzorgd uit, dus wij hadden er vertrouwen in...tot mijn grote spijt. Alison is redelijk bespaard gebleven, maar mij hebben ze flink onder handen genomen. Ik had eindelijk lange lokken (weliswaar een beetje dood), maar die heb ik nu niet meer. Ik heb nog nooit een kapper zo fanatiek in haar zien hakken, oprecht zij is Jacky the Ripper onder de kappers. Alison heeft er met de schaar van haar zakmes nog het beste van proberen te maken...

- We hebben in heel veel nachtbussen gezeten (Iran is echt giga), waar ik nogal spastisch van werd, omdat ik telkens zonder hoofddoek wakker werd.

- Nog lastiger dan de hoofddoek ophouden is uitstappen op het juiste moment. Alison en ik wilden van Rasht naar Qazvin reizen, maar mistte Qazvin. Hierdoor moesten we helemaal doorrijden naar Tehran, om daar een half uur later weer op de bus naar Qazvin te stappen. 5 uur onnodig in de bus.

- Het is ergens te hopen dat weinig Iraniers Nederland ooit zullen zien. Aangezien Nederland het Flower Country is, denken ze dat er op Schiphol al een heel bloemencorso op hun wacht.

- De ambassade zit echter elke dag vol met mensen die naar Nederland willen vertrekken.

- We hebben de WK finale bij een familie thuis gekeken, waar de hoofddoeken af mochten (hun huis was niet Iran). De moeder was er van overtuigd dat Nederland zou gaan winnen....helaas...

- We zijn naar het martelaarsmuseum gegaan, met allemaal foto's (sommige erg bloedig) en bezittingen van mensen die gestorven zijn voor de Islamitische staat. Heel heftig. En heel gekleurd. Heel boeiend om zulke directe propoganda te ondervinden.

- Ik heb in een bergdorpje vanaf het dak van ons hotel een bruilof gezien. De bruid was in een witte burka, je kon dus helemaal niks van haar gezicht zien, zelfs niet haar ogen. 

- De steden van Iran zijn ontzettend mooi, met hele mooie gebouwen met prachtige blauwe tegels. Een hele andere architectuur dan we tot nu toe gezien hebben.

- De jongens en de meisjes zijn hier heel erg knap. De meisjes wel met heel veel make-up en erg tuttig. De wenkbrauwen totaal omhoog getrokken en de mond heel groot gemaakt met make-up of met plastische chirugie. Alison en ik voelen ons vaak heel oncharmant. Mijn manteau (jas) heeft het meest weg van een fabrieksjas, een hele vormloze fabrieksjas.

- Het verkeer hier in Tehran is onmogelijk. De eerste keer dat ik ons hotel uitkwam en de straat zag, dacht ik dat we in Tehran aangekomen waren terwijl er een motorwedstrijd door de stad werd gehouden, zo veel motoren bij elkaar! En dan zitten er ook nog hele gezinnen op een motor, baby tussen de ouders in gepropt. Helmen woren hierbij gezien als overbodige luxe. Vaak schaduwen wij anderen tijdens het oversteken om toch nog veilig de overkant te bereiken.

- In Tehran moet je denken in straten. Een straat voor babykleren, een straat voor sieraden, een straat voor kampeerspullen, een straat voor autoschoonmaakspullen, een straat voor.....

- Ik ben heel dapper geweest en heb een foto gemaakt van de Amerikaanse ambassade (die meer dan een jaar bezet is geweest). We zaten heel lang te piekeren of we er in durfden te gaan. Uiteindelijk de stap gezet, maar toen werden we meteen terug gefloten.

- Ik probeerde ook dapper te zijn door een fel groene hoofddoek te dragen. Na 5 stappen buiten voelde ik mij toch te opvallend en deed ik mijn rustigere hoofddoek weer om.

- Alison en ik hebben bijna geen geld meer ( we kunnen hier niet pinnen, of credit card gebruiken) en hebben daarom als avond maaltijd af en toe chips en yoghurt. Chips hebben ze hier in hele spannende smaken. Citroen is geen groot succes, maar yoghurt met sjalotjes, jammie!

- op tv tonen ze hier tekenfilmpjes, oa 'the child and the oppressor'. Over Zionieten met grote neuzen die arme kindjes aan het vermoorden zijn.

- We hebben vaak culinaire teleurstellingen, het is hier namelijk kebab, kebab, kebab. Groenten lijken ze niet te kennen. Zelfs toen we bij mensen thuis waren uitgenodigd, kregen we geen groente.

Maar natuurlijk zijn er ook de culinaire meevallers; dadelshakes, ash (een groene soep met pasta en van alles er in, voor 1 dollar, super maaltijd), fruitbiertjes met alle mogelijke smaken, maar vooral....het vers gebakken brood en de walnotenpastakoekjes. Dit wordt gemaakt terwijl je staat te wachten. Het zijn ruimtes in de muur waar ook de oven is, waar bezwete mannen wit van het meel keihard aan het werk zijn. Af en toe moeten we daardoor wat langer wachten, bijvoorbeeld omdat het deeg ververst moet worden, maar dan gaan de broden (of de koekjes) in de oven en een paar minuten later komen ze er uit...gloeiend heet, maar oh zo lekker. Hele gesprekken hebben Alison en ik erover waarom dit niet in Nederland mogelijk zou zijn.

En zou kan ik nog wel heel lang doorgaan, maar onze tijd is spaarzaam en Tehran wacht op ons, net zoals ons krappe budget alarmbellen laat afgaan.

De Midden-Oosten tour is bijna geeindigd. Als alles goed gaat is het volgende bericht vanuit India, waar ik woensdag naar toe vlieg. Ik ben ontzettend zenuwachtig, vooral doordat elke reiziger die in India is geweest zijn of haar mening heeft willen geven; intense, good luck, hot and hard, disgusting, love and hate, love and hate.....
Maar goed, na zo veel waarschuwingen kan het misschien alleen maar meevallen (NO! nothing! nothing can prepare you for India), of in ieder geval zal ik mijzelf wel redden.

Het zal in ieder geval heel vreemd zijn om alleen verder te gaan en weg te zijn uit het Midden-Oosten. Ondanks dat het ook tijd is om hier weg te gaan, zal ik het ongetwijfeld nog missen. Zeker de mensen zijn echt ongelooflijk geweest en hebben het reizen een stuk gemakkelijker gemaakt.


Tot over een tijdje in India....aaaah!!!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer