When I see the moon, I see.....

Dag lieve iedereen!

Vandaag hebben we afscheid genomen van Jordanie en zijn we op de bus gestapt naar Damascus. Alle winkels zijn hier dicht, het is immers vrijdag, en dus hebben we tijd voor een update.

De vorige keer dat ik schreef waren we in Wadi Musa, het stadje dat bij Petra ligt. We zijn hier 3 dagen gebleven, wat uiteindelijk 3 intense dagen zijn geworden.

Petra was ontzettend bijzonder en absoluut de moeite waard. Helaas werd ons bezoek een beetje overschaduwt (in zoverre Petra zich laat overschaduwen) door minder leuke ervaringen met de jongens daar. De jongens in Petra zijn ontzettend intens. Het ene moment hadden ze uitspraken als; when I see the moon I think of you, but when I see you, I forget the moon en het volgende moment waren ze woedend omdat we hun beledigd hadden, zonder dat we door hadden waarom. Het maanpraat maakte niet veel indruk op ons, nuchtere Hollandse meisjes als we zijn, maar als ze boos werden dan vonden we dat toch wel lastig en probeerden we het uit te praten. Het schoot allemaal niet echt op en kostte het ons ontzettend veel energie. Ene moment huilende jongen omdat hij zulk gevoel nog nooit had gehad, volgende moment boze jongen, omdat hij nog nooit zulke wantrouwige, beledigende meisjes had ontmoet. Uiteindelijk zijn we 'gered' door een stoere Zuid-Afrikaanse man die lange tijd in Saudi-Arabie gewoond heeft.


Hij had vooral het idee dat hij ons moest redden en dat hij ons allerlei adviezen moest geven, omdat we het anders niet zouden overleven in de Boze, Grote, Moslim wereld. Zo mochten we volgens hem niet lachen op straat, nooit onze naam zeggen tegen een man want dat is een heel groot iets (Alison en ik strooiden voordurend met onze naam), en niet de weg vragen aan mannen, maar altijd aan vrouwen. Is er geen vrouw in de buurt, wat meestal het geval is, dan moeten we zeggen; sorry er is geen vrouw in de buurt, dus vraag ik het aan u, weet u waar.....Zonder uiteraard deze man aan te kijken, we moeten altijd naar de grond kijken, of langs de man heen! En wat we vooral niet meer mochten doen..thee drinken met mannen! Als mannen ons nog thee zouden aanbieden, dan moesten we van nu af aan zeggen; nee dank je, ik heb net al thee gedronken met een vrouw en snel weg lopen.

Kortom, lachende, gezellig thee drinkende Alison en Carry hadden het tot nu toe helemaal verkeerd begrepen. Deze adviserende man heeft in Saudi-Arabie gewoont (daar mogen vrouwen zelfs geen auto rijden) en heeft dus misschien een iets vertekend beeld van de Moslim wereld (zover die bestaat), maar het was toch goed voor Alison en mij om weer even te beseffen dat de normen en waarden toch wel heel anders hier zijn. Jordanie wordt gezien als een redelijk liberaal, westers land, maar dat is alleen in vergelijking met landen in de buurt (Syrie, Iran, tegenwoordig ook Irak), die nog een stuk conservatiever zijn.
Ook in Jordanie leven de mannen en vrouwen grotendeels gescheiden. Een vrouw kan bijvoorbeeld beter geen sigaret op straat roken, terwijl alle mannen overal roken (echt overal). Ook bestaat er nog steeds een wet voor eerwraak. Dus als je je zus of moeder dood omdat zij iets gedaan heeft wat schadelijk is voor de familienaam dan krijg je maar 7 jaar gevangenis (sinds 2 jaar, daarvoor kon je zelfs maar 7 maanden krijgen). Mannen en vrouwen zitten niet naast elkaar in de bus, tenzij het familie is en zo zijn er nog wel meer dingen op te noemen.

Het is voor ons een beetje puzzelen waar wij ons als Westerse vrouw wel en niet aan wil houden. Dit kan af en toe lastig zijn, maar over het algemeen gaat het ons super goed af en kunnen we al arrogant naar 'touristen' kijken, terwijl we afkeurend ons hoofd schudden omdat 'zij het zo niet snappen'.

Na prachtig Petra en onze gratis spoed cursus zijn we verder gereisd naar Wadi Rum, de beroemde woestijn van Jordanie, waar we een kamelentocht hebben gedaan en daarna met wat mensen hebben overnacht. Dit was ontzettend bijzonder en heel rustgevend na alle stress en contact met mensen. Ik heb nog nooit in m'n hele leven onder zo een mooie sterrenhemel geslapen. Ook heb ik voor het eerst in m'n leven een maanopkomst gezien (ik wist niet eens dat de maan opkomt. Ik dacht dat hij er altijd was alleen dat je hem nog niet kon zien. Maar goed, ik wist tot een paar dagen geleden ook niet of meloenen aan een boom of aan een struik groeien).

Na Wadi Rum hebben we de boot genomen naar Egypte. We hadden goede verhalen gehoord over Dahab, dus besloten daar een tijdje te relaxen aan de Rode Zee. Dahab is een soort Westerse bubbel. Je kan er rondlopen in alles wat je wilt en iedereen spreekt er Engels. Alcohol is overal verkrijgbaar en af en toe ruik je zelfs een vlaag van wiet voorbijkomen. Dahab staat er bekend om dat mensen er veel langer blijven dan gepland en de slogan is dan ook; No promise in Dahab. Voor Alison en mij was het nog te vroeg op onze reis om hier toe verleid te worden, maar we hebben er een hele fijne tijd gehad, leuke mensen ontmoet en.....Een driedaagse duikcursus gedaan!!! Ik kan niet zeggen dat ik nu een duikfanaat ben geworden, ik vind omhoog kluiteren nog steeds leuker dan omlaag zinken, maar het was ontzettend fijn om door het water te zweven en al die visjes en koraal van dicht bij te zien.

Na ruim een week Dahab hebben we de moed bij elkaar geraapt (het was daar 42 graden, dus het idee van spullen pakken en kleren aantrekken was haast ondraaglijk), om weer de boot terug te nemen naar Aqaba, Jordanie. De boot was nog een heel gedoe. Wij wilden namelijk de langzame boot nemen, omdat die goedkoper was. De man die de kaartjes verkocht wilde ons wijsmaken dat er geen langzame boot was en dat we dus wel de dure moesten nemen. We konden het ons al niet voorstellen, maar we stonden machteloos. In de wachtruimte hoorden we echter dat er wel een langzame boot was. Ik wilde het er al bij laten zitten, maar Alison ondernam actie! Ze heeft met ongeveer elke man in uniform gepraat, recht in de ogen aankijkend, en hun duidelijk gemaakt dat ze zo niet met Nederlandse touristen om konden gaan. Na veel boze blikken wist Alison ons op de langzame boot te krijgen, waardoor we ieder 10 Dollar uitspaarden. Weliswaar duurde de tocht geschat 4 uur langer, we zaten wel tussen de 'locals' waardoor we van iedereen eten, nootjes etc. kregen en Alison heeft een principe punt gemaakt tegenover de Egyptische afzetters (in ieder geval tegen 1), wat mij heel trots heeft gemaakt!

Van Aqaba zijn we terug naar Amman gegaan. Het was heel fijn om daar weer even terug te zijn, om weer langs te kunnen gaan bij ons favoriete saptentje, ons Indiaanse restaurantje en vooral de beste baklava van Jordanie te kunnen eten!!

Maar aan al het goede komt een eind, dus we moesten gedag zeggen tegen Jordanie, om hallo te kunnen zeggen tegen Syrie. De volgende update zal jullie meer vertellen over dit land. Tot nu toe kan ik alleen vertellen dat we een super fijn hostel hebben gevonden met een heel chic dak om op te slapen (met echte bedden) en dat je hier geen toegang tot facebook hebt (het is geblokkeerd) tenzij je de man van het internet vraagt iets te doen, wat officieel illegaal is. Volgende keer meer!

Voor in Nederland, geniet van het zonnetje, kom bij van de verkiezingen, heel veel liefs, knuffels en kussen vanuit Damascus!!!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer