Welcome to Jordan!!!

hallo lieve iedereen!!!!

Wauw, waar te beginnen? Nog geen twee weken in Jordanie, maar het voelt op een hele positieve manier al veel langer. Ik ga er proberen een niet al te lang en toen en toen verhaal van te maken, maar ik snap nu hoe reizigers voor mij zich hier toch toe lieten verleiden, want wat is het moeilijk om jullie een beetje van de sfeer, de hectiek, de fijnheid, de cultuurshock (stiekem toch wel een beetje) en de totale andersheid van het hier zijn te laten proefen.

Alison en ik zijn twee weken geleden goed aangekomen in Amman en hebben de eerste dagen rustig aan gedaan om te wennen. Amman is lelijk, hectisch, vol met uitlaatgassen en aandachttrekkende mensen, maar desondanks, of juist daardoor, een geweldige stad!! De eerste dagen voelde het alsof ik in een filmset rond liep, in een wereld zo anders dan dat ik gewend ben! Zeker de oproep tot gebed, dat over de hele stad weerklinkt, zorgt voor een heel exotisch, Midden-Oosten gevoel.
Over het algemeen zijn de mensen ontzettend vriendelijk en willen graag een praatje maken zonder zich verder op te dringen. Iedereen zegt constant 'welcome to Jordan, you are welcome'. Soms lijkt het wel alsof dit door de regering is ingevoerd om het toerisme te bevorderen, maar het geeft mij een zeer welkom gevoel.

Van Amman zijn we in rustig tempo naar het zuiden getrokken. Mensen doen meestal Jordanie in 10 dagen (wat goed mogelijk is, want het is klein), maar wij hebben een maand en nemen onze tijd. Doordat mensen snel overal door heen trekken blijven niet veel toeristen in de kleinere stadjes hangen, waardoor wij die dit wel doen snel mensen leren kennen en overal worden uitgenodigd voor thee, appeltabak, baklava of andere lekkere dingen. We maken hierdoor veel vrienden en krijgen het gevoel dat we echte locals zijn met onze favoriete bakker, groenten tentje en falafel plekje.

Iedereen is hier zo ontzettend gastvrij en vriendelijk, dat het Alison en mij af en toe behoorlijk wat stress opleverd. We rennen van de ene plek naar de andere omdat we met iedereen afspraken hebben voor thee en nee zeggen geen optie is. Om hier een impressie van te geven hieronder een (wat lang) verslag van onze poging vanuit Karak (stadje waar we sliepen) naar de Wadi Mujb te gaan, waar we een canyoning wilden doen met watervallen en prachtige, groene natuur.

Omdat het openbaar vervoer heel slecht is in Jordanie, moesten we wel met een taxi. We hadden de avond van te voren twee kleermakers leren kennen, die iemand kenden die ons voor weinig geld kon brengen en weer ophalen. Trots op ons zelf vanwege de goede prijs liepen we de volgende dag naar de kleermakers met onze zwemspullen in de tas. Daar aangekomen bleek dat onze 'taxichauffeur' de zoon was van de kennis van de kleermakers en dat hij geen Engels sprak. Dit leek echter geen probleem te zijn omdat de kleermakers hadden uitgelegd waar we naar toe moesten.
Na lange tijd rijden bleek dat onze taxichauffeur het eigenlijk niet precies wist (of zeg maar helemaal niet). De Wadi Mujb is namelijk een gigantisch natuurreservaat en wij wilden specifiek naar het Visitor Center, waar de Canyoning zou beginnen. We lieten hem de kaart zien, maar daar werd hij niet wijzer uit. We besloten dat het zo niet echt opschoot en dus beter uit konden stappen, na met veel moeite een plek te hebben afgesproken waar hij ons later zou ophalen. De 'taxi' reed weg en wij stonden in de Middle of Nowhere. Er stopte gelukkig al snel een auto met een gezin dat super goed Engels sprak, want twee hadden in de VS gestudeerd. Zij moesten toevallig ook naar het Visitor Center, dus we mochten in hun achterbak mee.
Alison was als een gek foto's aan het maken van de weg zodat we de plek terug zouden kunnen vinden waar we met de taxichauffeur hadden afgesproken. We reden steeds verder en verder (voor de duidelijkheid er was ook een vrouw in de auto en ze waren allemaal super vriendelijk, geen zorgen), dus wij waren al bang dat we uren terug zouden moeten lopen. Onderweg stapte er een nieuwe man in en sloegen we een landweggetje in (Alison nog fanatieker foto's maken). Uiteindelijk stopten we wederom in de Middle of Nowhere, waar het hele gezin uitstapte en ons uit de achterbak haalde. Wij snapten er helemaal niks van, want er was geen Visitor Center, waterval of zelfs een groene boom te zien, er was alleen een dor woestijnachtig landschap, met een prachtig dor uitzicht.
Wat bleek; het gezin was hier omdat ze een stuk land wilde kopen om een resort met golfbaan te bouwen (midden in de woestijn terwijl Jordanie een groot watergebrek heeft). Wij hielden onze aarzeling voor ons en slaakten enthousiaste kreten (jamil, jamil, mooi,mooi) terwijl we druk met elkaar aan het overleggen waren wanneer we nou naar het Visitor Center zouden gaan. Mij viel het in een keer op dat ze helemaal geen zwemspullen of iets dergelijks bij zich hadden. Uiteindelijk vroegen we heel voorzichtig of we hierna nog naar het Visitor Center gingen. Toen werd duidelijk dat ze helemaal niet hadden begrepen dat wij daar naar toe wilden, zij daar zelf niet naar toe gingen en ook geen idee hadden waar het zou moeten zijn. Zij waren op weg naar Karak, de plek waar wij vandaan kwamen. 
Aangezien zij goed Engels spraken, maar we elkaar blijkbaar toch niet verstonden, hadden we weinig hoop meer in de taxichauffeur terug vinden en besloten we ons zelf maar gelukkig te prijzen en met hun mee te gaan terug naar Karak, zonder watervallen te hebben gezien.  Op de terug weg stopten we nog twee keer om thee te drinken bij een familie en om te bidden.
In Karak wilden zij eerst het kasteel bekijken, om een uurtje later met ons af te spreken zodat wij hun konden bedanken door een kopje thee aan te bieden.  Zodra zij het hoekje om gingen, renden wij naar de kennis van de kleermakers om te vertellen dat we al in Karak waren en dus geen taxi meer nodig hadden. Hij was stomverbaasd toen hij ons zag, maar begreep niks van ons Engels. Mensen werden er bij gehaald en eindelijk begreep hij het. Om zijn excuses aan te bieden werden we uitgenodigd bij hem en zijn vrouw, maar wij konden niet vanwege onze afspraak met de familie, maar dat konden we hem weer niet uitleggen. Uiteindelijk liepen we naar de kleermakers toe en vroegen hun het uit te leggen. Zij legden het uit aan de man, en we dronken slechts een sapje bij hem. Vervolgens liepen we naar de kleermakers om hun te bedanken, waar we uiteraard niet eerder weg mochten gaan voordat we ook bij hun nog een kopje thee hadden gedronken. We sputterde wat tegen, met de familie in ons achterhoofd, maar gaven uiteindelijk toch toe.
Met een volle blaas konden we uiteindelijk terug rennen naar het kasteel waar we net op tijd de familie opvingen om met hun thee te drinken en een monoloog aan te horen over de Islam en Palestina (zo'n soort gesprek was voor ons de eerste keer en niet geheel gemakkelijk. Was ook de eerste keer dat er niet positief over Nederland werd gesproken, maar dat kwam ook omdat ze Denemarken en Nederland door elkaar haalden.). Uiteindelijk konden we de familie uitzwaaien, om vervolgens een rustig plekje in de schaduw te zoeken om wat te eten omdat we daar de hele dag nog geen tijd voor hadden gehad. We zaten nog maar net of de man van de tourist police kwam naar ons toe, die we de vorige dag hadden ontmoet en hij nodigde ons heel vriendelijk uit voor thee in zijn kantoor. We stellen het een paar uur uit, maar gingen toen ook bij hem heel gezellig langs. Ook onze Egyptische buurman konden we niet overslaan, dus dronken we bij hem nog een kopje thee om de dag af te sluiten.  

Alles bij elkaar echt een super leuke ervaring, met heel veel verschillende mensen, maar ook best vermoeiend. Niet alleen omdat je van het ene huis naar het andere hobbelt, maar ook omdat het contact nog best veel energie kost. Dit komt grotendeels omdat Alison en ik nog wat spastisch zijn in het goed willen doen. Beleefd zijn, ons bedekt genoeg kleden, zeggen dat we liberaal Rooms-Katholieke zijn, bedanken, bedanken, bedanken...dit alles bezorgd ons toch nog wat zweet druppeltjes. Ook zijn we deze gastvrijheid helemaal niet gewend, waardoor we ons niet kunnen voorstellen dat mensen hier niks voor terug willen.
We proberen nu wat dichter bij ons zelf te blijven, door zeker respect voor de cultuur te tonen, maar ons wel blijven beseffen dat we uit een Westerse wereld komen en dus geen vrouw uit Jordanie zijn. Hoogstwaarschijnlijk wordt dit ook helemaal niet van ons verwacht en zit dat grotendeels in ons hoofd.
Verder hebben we bedacht dat we geen vast omlijnde plannen meer maken, maar alleen mogelijkheden bedenken, waarbij het leuk is als iets doorgaat, maar ook prima als het niet gebeurd. Tegen mensen die ons uitnodigen, maar waar van we niet zeker weten of het gaat lukken zeggen we in sha'allah (als God het wil) en verder blijven we vriendelijk glimlachen. We zullen er waarschijnlijk steeds beter in worden en ons meer thuis gaan voelen in deze gastvrije cultuur. Wie weet als we terug zijn in Nederland staat ons huis altijd open voor een kopje thee.

Maar... wat doen we verder als we geen thee drinken? We dobberen op de Dode Zee, waar we ons een dag als echte rijkelui konden voelen omdat we via een Franse man gratis, maar illegaal het Movenpick hotel in konden (vijf sterren!). We slapen op de daken van hotels omdat het goedkoper is en onze Hollandse hartjes sneller gaan kloppen van de sterrenhemel. We hebben gewandeld in een prachtig natuur reservaat, we hebben gezwaaid naar Israel/Palestina vanaf Mount Nebo, waar Mozes ook naar het beloofde land zwaaide, we zoeken naar juiste bussen die er bijna niet zijn, we onderhandelen met taxichauffeurs die we niet heel lief vinden, we smeren ons in met heel veel zonnebrandcreme, ik heb op een ezel gereden, Alison op een Arabisch paard, we proberen heel erg te bezuinigen waar we kunnen, ook al moeten we dan een nacht zonder dekens slapen, we proberen Arabisch te leren, we roken waterpijp, we leggen uit dat onze familie in Nederland is en dat we dus met z'n tweetjes zijn, vriendinnen geen zusjes (lichtelijk onbegrijpelijk), we vertellen dat we niet getrouwd zijn, dat we administratief werk deden (of stiekem kinderboekschrijfster waren, klinkt toch cooler), we genieten en hebben het ontzettend fijn!

Momenteel zijn we in Wadi Musa, het stadje bij Petra, waar we morgen naar toe gaan. We zullen hier een paar dagen blijven om dan naar Wadi Rum te gaan, de echte woestijn, waar we een kamelentocht willen maken. Daarna hadden we het plan om naar Aqaba te gaan om lekker aan de Rode Zee te liggen, maar we hebben de tip gekregen dat het in Egypte fijner is, dus wie weet steken we de Rode Zee nog wel over. Dit zijn echter allemaal mogelijkheden, geen vaste plannen dus wie weet wat het zal worden.

Ik ga proberen foto's te uploaden zodat jullie ook in beeld kunnen meegenieten. Verder staan er wat mensen op ons te wachten om een verjaardag met ons te vieren en gezamenlijk te eten. Zij wilden geen nee horen (het zal nog lang duren voor we hier iets beter in worden), dus ik moet nog opschieten:)

Ik hoop dat het met iedereen in Nederland ook goed gaat! In mijn dromen kom ik jullie af en toe tegen en daar geniet ik erg van!!

Hele dikke kus en knuffel vanuit zonnig, geweldig, fijn Jordanie!!

p.s. Ik besef mij volledig dat ik een giga verhaal heb geschreven. Maar voor de echte liefhebbers kunnen jullie ook de website van Alison bekijken, die vele andere gebeurtenissen heeft beschreven. alison.aroundtheglobe.nl (we zijn echt in alles het zelfde).

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer