de weg van een filmster leidt naar Damascus...

Hallo l?eve ?edereen,

Wat is het lang geleden dat ik een update heb gegeven. Voor mij nu de zware taak om Syrie, Koerdistan en Turkije in een verhaal te proppen zonder een van deze landen onrecht aan te doen want in alledrie de landen heb ik een geweldige tijd gehad. Bereid jullie dus maar voor op een lange zit, dat doe ik nu ook.

Syrie

De legende zegt dat Mohammad Damascus vanaf de heuvels zag en besloot niet af te dalen omdat hij maar een keer naar het paradijs kon gaan. Ons ontbrak deze dicipline en zijn vrolijk Damascus ingereden, trappelend van ongeduld omdat we zulke goede verhalen hadden gehoord. Het binnentreden van het paradijs ging vlekkeloos, ondanks wat geruzie met de taxichauffeur, alleen het verlaten was wat lastiger. Wegens onverwachte, super leuke ontwikkelingen bleven we een paar dagen langer in Damascus; alle wegen leiden terug naar Damascus, zegt dan ook een Oosters gezegde.

Er wordt gezegd dat Damascus de oudst bewoonde stad ter wereld is en dat is te zien! Schots en scheve huisjes, kronkelende steegjes en een geweldige bazaar waar we uren konden rondlopen geboeid door de tienduizende winkeltjes en vriendelijke mensen die allemaal op straat leven en doen.  Het is echt een stad uit de duizend-en-een-nacht sprookjes.

De WK sfeer was volop aanwezig. ?edereen vroeg ons naar Robben (en wij bang zijn dat ze het over Wilders zouden hebben), vlaggen van alle nationaliteiten hingen buiten en schermen werden geinstalleerd. Zo konden we `s avonds onder het genot van een lekker citroen-mint drankje op een terras onze aandacht verdelen tussen een potje backgammon (het bordspel van Syrie) en de voetbalteams.

In ons hostel hebben we leuke mensen ontmoet met wie we naar Mar Musa zijn vertrokken, een klooster midden in de bergen waar je in ruil voor hulp in het huishouden gratis kon verblijven. Een intense ervaring waarbij ik sinds lange tijd weer een mis heb bijgewoond (voor het eerst in Arabisch). Mijn godsdienst lessen waren toch ver weg gezakt, dus het kostte mij wat moeite om de bijhorende bijbelteksten te vinden en enigsinds ongemakkelijk liet ik de wijn aan mij voorbijgaan. Voorafgaand aan de m?s was er een meditatiesessie van een uur geweest, waardoor ik uiteindelijk na twee uur tollend de kerk uitkwam. Ondanks dat de natuur prachtig was en we met een leuke groep waren, voelde ik mij als religiescepticus niet geheel op mijn plek. Velen van onze groep dachten er het zelfde over, dus gingen we met z`n allen terug naar Damascus! Eigenlijk wilden we door gaan naar Hama, een stad noordelijker, maar door groepsdruk werd onze bestemming gewijzigd.

Zo kunnen wij zeggen dat het begin van onze filmcarr?ere puur toeval was, het had zo maar anders kunnen lopen. Terug in Damascus zaten wij onschuldig op een terrasje (voetbal kijkend) toen ons gevraagd werd of wij niet figuranten wilden zijn in een Ramadan serie, u?teraard zouden we er voor betaald krijgen.

Waarom wij? Was het onze oogverblindende schoonheid of ons overduidelijke acteer talent? Niks van dat al. Niet-Arabisch zijn was genoeg. Ze zochten namelijk buitenlanders om te figureren als kolonisten. Aangezien ik als klein kind al droomde van een toekomst als soap-actrice, besloot ik niet kritisch te zijn en volmondig ja te zeggen op deze ervaring en kleine inkomstenbron.

De dag begon spannend. Mooie kleren, make-up, een eigen trailer en toen…wachten, wachten,wachten. Het leven van een beginnende filmster gaat niet over rozen. Als we wel op moesten was het nog steeds veel wachten, maar dan ?n de brandende zon. We hadden de kleren van Engelse kolonistenvrouwen aan en die waren niet gemaakt voor deze temperaturen. Al snel zat mijn make-up overal en plakten mijn beetje haar (ze wilden mij geen pruik geven, achteraf gezien maar beter ook) plat op m`n hoofd. Heel charmant voelde ik mij niet meer. Toch mochten we niet klagen. De film speelden zich af in de koloniale tijd, maar ironisch genoeg was op de set weinig veranderd. De niet-buitenlandse figuranten waren voornamelijk Iraakse vluchtelingen. Zij moesten tussen het filmen door buiten wachten, kregen geen eten en waren na afloop 10 euro rijker. Wij, de buitenlandse figuranten, hadden een eigen trailer met airconditioning, een geweldige lunch en 50 euro na afloop.

Ondanks het wachten was het een geweldige ervaring. Blijkbaar hadden we het ook goed gedaan want we mochten de volgende dag terug komen. Wij besloten echter dat het nu echt tijd was om Damascus te verlaten. Bram, een Belgische jongen die we in het hostel hadden ontmoet, wachtte ons op in Hama om samen met Matthew, een Engelse jongen, en ons een auto te huren om het oosten van Syrie te verkennen.

Helaas is de roadtrip er niet van gekomen. Zonder international drivers license was het onmogelijk een auto te huren. We vonden het wel een leuk idee om iets anders met z`n vieren te ondernemen en kwamen dus met een nieuw plan….Koerd?stan!!:) ook wel `the other Irak` genoemd. Bram en Matthew hadden van mensen gehoord dat het hier veilig en mooi was en wij geloofden hun op hun woord en besloten mee te gaan.
Door deze onverwachte ontwikkeling hebben we uiteindelijk maar kort doorgebracht in Syrie. We troosten ons met de gedachten dat we daardoor nog meer reden hebben om terug te komen en dan ook Lybanon te bezoeken. Syrie is namelijk absoluut de moeite waard. Het is zo bijzonder hoe vriendelijk de mensen hier zijn. Het lijkt wel alsof `gastvrij en lief zijn` een verplicht vak op school is, waar iedereen met een uitmuntend voor slaagd.

Zo zijn we uitgenodigd door drie hele lieve meisjes bij hun thuis waar we op Arabische muziek los gingen in de huiskamer, met suikerspinnen in de hand de wijk gingen bekijken en met de hele familie konden genieten van een heerlijke maaltijd.

Probeerden we als eerste een auto te huren in een hotel. Het lukte hier niet maar de man voelde zich zo schuldig dat hij zijn telefoonnummer gaf zodat we hem konden bellen als we vertaling nodig hadden bij andere autoverhuurplekken. Na verschillende plekken te zijn afgegaan, waar we overal een lekker drankje en lieve glimlachen kregen, vonden we een plek waar het er op leek dat ze er niet moeilijk over zouden doen. We belden de man op om voor ons wat vragen te stellen, maar hij besloot met z`n motor helemaal naar ons toe te komen zodat hij ons ter plekke kon helpen.

Als we de weg vragen aan mensen dan lopen ze helemaal met ons mee en een lief mannetje was zo aardig ons helemaal met de auto te brengen.

Toen ik het met een jongen uit Damascus had over het gebrek aan diefstal ontkende hij dit. Hij kon zich immers nog 1(!!) voorval herinneren, lang geleden, waarbij iemand wat gestolen had (we hebben het hier over de hoofdstad van Syrie).

En zo zijn er nog wel veel meer voorbeelden, maar het Syrie verhaal begint nu toch al aardig lang te worden:) Zelfs zo lang dat ik besluit Koerdistan en Turkije apart te beschrijven. De echte Fanatiekelingen kunnen dus doorklikken naar het volgende verhaal om meer te weten te komen over `Carry , Alison en vrienden op avontuur in Koerdistan`

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer