Vast in Van...:(

Turkije

 

Onze eerste ervaring met Turkije en de Turken was niet zeer positief. De omelet van 3 euro bleek in een keer 6 euro te zijn omdat de prijslijst u?tging van een omelet van 1 ei en ons omelet was wel van 3 eieren gemaakt (een ei kregen we gratis, special discount). De bus kaartjes waren ons beloofd voor 5 euro, maar bleken in een keer 7,50 te zijn. Het gaat om kleine bedragen, maar het kan af en toe zo vermoeiend zijn dat je voor elke prijs moet onderhandelen en iedereen je probeert af te zetten. ?n de andere landen kwam dit ook voor, maar daar was het nog met een vriendelijke lach en konden we er uiteindelijk nog wel uitkomen. Hier stonden we machteloos wat ons allemaal flink geirriteerd maakte. Gelukkig maakte Turkije het snel goed met ons. We zijn namelijk alleen in Oost-Turkije geweest en daar wonen heel veel....KOERDEN:) :) Met de vriendelijkheid en gastvrijheid waar wij ondertussen zo verwend mee zijn geworden kwam het dus ook in Turkije helemaal goed.

Diyarbakir

Een stad vol met Koerden, dus vol met ontmoetingen.

Zo hadden we Mr. Ali een Engelse leraar die aan een praatziekte leidde; hij kon namelijk niet meer stoppen als hij eenmaal begon. Hij gaf Engels aan een grote blondine met groene ogen die miss universe was en zij moest met ons haar Engels oefenen. Ze sprak helemaal geen Engels maar dat mocht de pret niet drukken. Mr. Ali keek ons vol verwachting aan terwijl hij ons opdracht gaf lieve dingen over hem te zeggen. 10 telefoontjes en 5 liefdesgedichten later konden we eindelijk afscheid van hem nemen. Matthew is hem daarna nog 4 keer tegengekomen opzoek naar een Hammam en kon hem uiteindelijk niet meer ontsnappen. Mr Ali wilde hem overal mee naar toe nemen, vooral naar buitenlandse vrouwen, voor interculturele ontmoetingen. Hij was dol enthousiast en we konden pas echt afscheid nemen toen we in de nachtbus zaten naar Van, onze nieuwe bestemming. Hij drukte zich nog letterlijk tegen het raam van de bus aan om ons nog laatste dingen te zeggen en moest bijna tegengehouden worden door Seyhmus, een ander nieuw gemaakte vriend, om niet mee te rennen naar Van.

Seyhmus die heel goed Engels en Duits sprak omdat hij dit thuis leerde door naar cassettebandjes te luisteren. Hij heeft ons de hele stad laten zien, waaronder de moskee. Ik genoot van de Turkse, seculiere vrijheid en had een jurkje met legging aan. ?k vond het daardoor wat ongepast om de moskee in te gaan maar daar wilde de rest niks van weten. De doeken werden al aangedragen; een voor m`n hoofd, een voor m`n armen en een voor m`n onderbenen. Bij de deur deed ik m`n schoenen uit. Dit bleek echter zonder handen gedaan te moeten worden. Ik had bergschoenen aan en was volledig ?ngewikkeld met doeken. Het was daardoor een behoorlijk gevecht waarbij ik mij moest vastgrijpen aan zowel Alison als Seyhmus (onkuis!), maar uiteindelijk kon ik toch met verhitte kop de moskee binnentreden. Daar besloot de bewaker dat ik nog niet kuis genoeg was. De doek werd van m`n benen gehaald (gewoon in de moskee zelf), waardoor iedereen alsnog mijn door legging bedekte benen kon zien, om vervolgens de doek om m`n hele lichaam te wikkelen. Officieel hadden ze mij nu tot een mummie getransformeerd, en mocht ik de moskee bezichtigen.

Het leidde tot veel lol voor Alison, maar ik was er behoorlijk geirriteerd over. Voor mijn gevoel had ik hun cultuur het meest gerespecteerd als ik gewoon buiten was gebleven en daar was ik ook prima meegeweest. ?k was nu onkuis een moskee in gelopen en had misschien ongewild aanstootgevend gedrag vertoont. Tergelijkertijd vond ik hun gedrag ook aanstootgevend door zo aan me te friemelen en mij niet goed te keuren.

Na een paar diepen ademhalen was het al weer goed en kon ik genieten van de moskee die stiekem weinig bijzonder was, maar wel net zo als de Omayad moskee (in Damascus) een hele fijne, rustgevende plek. Deze twee moskeen hebben een hele andere sfeer dan de meeste Westerse kerken, die voor mij vooral een indrukwekkende maar ook wat stijve, bedrukkende sfeer uitstralen. ?n de moskeen zit iedereen kris kras door elkaar op de grond. Sommige mensen zijn aan het bidden, maar ook veel mensen zijn met elkaar of in groepjes zachtjes aan het praten.  Kinderen lopen of rennen gewoon rond. De sfeer komt daardoor heel warm en rustgevend over.

Van

De reis is tot nu toe geweldig, maar uiteraard zijn er ook mindere momenten en gebeurtenissen, die eigenlijk ook een plekje moeten krijgen op het blog. Zo is er de kabab-shock; oh wat zou het fijn zijn om even wat anders te eten, met groenten! ?k ben blij dat ik mij voor deze reis terug bekeerd heb en nu weer een echte carnivoor ben, maar ik kan eigenlijk geen vlees en brood maaltijden meer zien.

Dan is er het al genoemde voortdurende gevecht tegen afzetting. De moeizame communicatie. Camera`s die kapot gaan, paspoorten die vergeten worden (woopsie), sanitair wat ranzig is en natuurlijk de heimwee naar jullie:) Ook zijn niet alle dagen even boeiend waardoor er genoeg tijd is om van alles te analyseren en te betwijfelen en ben ik zeker niet altijd het zonnetje in huis (maar waarschijnlijk had niemand dat echt van mij verwacht).

?n Van, een stad dichtbij de grens van ?ran, is het echter wel heel veel pech achter elkaar.

Eigenlijk behoorden we nu al 3 dagen in ?ran te zijn. Nu is reizen uiteraard vrijheid blijheid en zijn plannen er om gewijzigd te worden, maar deze keer was het niet vanwege geweldige ontwikkelingen of gebeurtenissen en willen we hier absoluut niet meer zijn.

Onze eerste poging tot vertrek mislukte door onze eigen domme schuld. Voor ?ran moeten we al ons geld contant meenemen omdat er geen mogelijkheid is tot gebruik van credit card, travel cheques, pinnen etc. We zouden vertrekken met de nachttrein en hadden nog de hele dag voor internet en bank. Door stroomuitval (gebeurd hier regelmatig) duurde internet wat langer dan gedacht en waren de banken al gesloten. Terug naar ons hotel dus en volgende dag maar een nieuwe poging.

De volgende dag werd ik tijdens het ontbijt heel erg ziek, waardoor ik om de 10 minuten naar de wc moest. Terwijl ik boven de wc hing te kotsen viel de stroom weer uit. ?k moest de deur naar het restaurant wel openzetten om wat licht te krijgen waardoor ik al snel een ober als toeschouwer had. Eenmaal klaar was ook het water stopgezet (gebeurd ook wel vaker) waardoor ik niet kon spoelen (hier hebben ze geen doortrekkers maar emmertjes die gevuld worden bij een kraantje). De ober vond een oplossing voor mij spoelprobleem. Hij liet mij echter niet meteen naar Alison terug keren, want hij vond het nodig om mij eerst nog te versieren, of in ieder geval een poging tot. Natuurlijk is het een groot compliment mooi gevonden te worden door iemand die je net heeft zien kotsen, maar het was toch niet echt waar ik op zat te wachten.

Helaas was dat niet het enige ongeluk van de dag. Zwak, ziek en misselijk moesten we de hele stad doorrennen opzoek naar pinautomaten. We hadden er namelijk geen rekening meegehouden dat er een pinlimiet was. Na heel veel rennen en stressen en miscommunicatie met bankpersoneel en gedwongen toiletbezoekjes wisten we genoeg geld bij elkaar te krijgen en konden we in een overvolle, snikhete minibus naar het afgelegen station vertrekken. Daar aangekomen bleek er niemand te zijn en was het station gesloten. De trein vertrok namelijk pas de volgende dag om 8.30, wist iemand ons te vertellen. We overlegden nog of we in het parkje tegenover het station zouden slapen, maar gezien mijn buik was dat niet al te verstandig. Door een man die daar werkte werden we weer terug gebracht naar het hotel. Het voelde een beetje alsof we hadden geprobeerd weg te lopen van huis, maar ondekt waren en per direct terug gebracht werden. We trootsten ons met de gedachten dat we in ieder geval niet weer een hele dag in Van hoefden te zijn, tot ze ons bij het hotel vertelden dat de man 20.30 had bedoeld (en dat te bedenken dat we bijna in het parkje hadden geslapen).

Dus nu zijn we nog steeds in Van, Turkije. Ook ben ik nog steeds niet lekker. Ook Alison voelt zich niet lekker, dus ondanks dat we de lol er van proberen in te zien (en wat gisteren ook goed lukte), is het allemaal niet heel sfeer bevoorderend. Maar….we houden goede moed. Hopelijk zitten we vanavond met wat diarree-remmers achter de hand in de trein naar ?ran.

?ran is wat op de achtergrond verdwenen door alle andere landen en gebeurtenissen, maar is nu weer volop in m`n gedachten. ?k heb er super veel zin in, maar vind het ook wel spannend.

Hele dikke kus!!!!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer